[JJHunter]

To już 8 lat, gdy na naszym forum toczą się wspaniałe przygody!
Rozegraliśmy tu setki przygód, przez które przewinęły się tysiące postaci. Opowiedziane tu historie mogłyby posłużyć za oś fabularną wielu, wielu książek. Niektóre z nich mogłyby się cieszyć popularnością nie mniejszą niż dostępne w księgarniach pozycje. I nie ma w tym krzty przesady!

Strefa Forumowych RPG zdobyła stałe miejsce w sieci. Jesteśmy z tego dumni i cieszymy się, że jesteście z nami. Mało które forum tak łączy pasje i przenosi znajomości do rzeczywistego świata. Po tylu latach wspólnych sesji, dyskusji i zlotów możemy powiedzieć, że tworzymy forumową rodzinę I choć zdarza nam się sprzeczać, to jednak zawsze jest coś co znów przyzywa nas pod szyld Strefy Forumowych RPG.

Z okazji urodzin chcielibyśmy życzyć Wam i sobie wielu wspaniałych sesji, nigdy nie kończącej się weny, zapału i wyrozumiałości

A teraz część najprzyjemniejsza!
Przygotowaliśmy specjalnie dla Was kilka ciekawych konkursów, które poza sporą frajdą dają możliwość zgarnięcia ciekawych nagród

Konkurs!

Każdy z nas ma w swojej pamięci przynajmniej jedną sesję, do której wraca czasami myślami. Sesję, która jest czymś więcej niż tylko zbiorem postów, a związane z nią emocje już na zawsze odcisnęły się w sercu i pamięci.
Warto więc podzielić się swoimi wspomnienia, znów wrócić na szlak przygody i opowiedzieć historię:

"Najlepszej sesji na Strefie w jakiej uczestniczyłem"

Forma tekstu jest dowolna. Może to być recenzja, felieton, czy opowiadanie. Waszym zadaniem jest przekonanie innych użytkowników forum, że sesja w której uczestniczyliście była czymś na naprawdę wyjątkowym. Możecie skupić się na atmosferze i emocjach związanych z grą, genialnej fabule, czy wspaniałych postaciach, które kreowały doskonałe sceny. Wybór należy do Was

Nagrodą w konkursie jest gra karciana Munczkin lub Cytadela



Tekst należy przesłać poprzez system Prywatnych Wiadomości do mnie, do dnia 18 września (godz. 23:59). Zostaną one zamieszczone w specjalnym temacie i przez następny tydzień będzie można na nie głosować

Konkurs!

Masz talent graficzny? Lubisz robić zdjęcia, albo malować? Zaprezentuj więc swoje umiejętności w ramach konkursu:

"Najciekawsze zdjęcie, rysunek, grafika... i Strefa Forumowych RPG"

Prawdziwym artystom nie można narzucać formy, tak więc Wam pozostawiamy kwestię interpretacji tematu konkursu Jednak im więcej będzie miało wspólnego ze Strefą Forumowych RPG tym lepiej!

Nagrodą jest... Technomancer's Axe! Czyli obusieczny, stalowy, rzeźnicki topór, który idealnie pasować będzie jako rekwizyt na LARPy, konwenty, albo na ścianę

Termin nadsyłania prac 18 września (23:59), poprzez PW. Najlepszą prace wybiorą forumowicze

Konkurs!

Czy poprzez krótkie opowiadanie, scenkę można pobudzić strach, emocje podróżowania i wspaniałą epickość? Ile razy zdarzało wam się czytając czyjegoś posta dostać gęsiej skórki, lub podskoczyć z zachwytu? Teraz jest okazja by się o tym przekonać.

Celem konkursu jest napisanie krótkiej scenki (nie więcej niż 8000 znaków bez spacji) w jednej z trzech kategorii. W scence tej mogą być wykorzystywane źródła mulitmedialne jak muzyka i obrazki.
Tekst przeznaczony na konkurs nie może być zamieszczony nigdzie indziej i w jakiejkolwiek formie (tj. internet, czasopisma, książki etc.).

Kategorie:

Fantasy
Temat: "Ostateczna walka ze złem"

Scena nie musi nawiązywać do żadnego ze światów, choć oczywiście może. Nie jest też z góry narzucone, czy ma być to low-magic, dark fantasy, czy super epicki, wysoko poziomowy Dungeons & Dragons. Tekst ma wzbudzać emocje wywołane odwieczną walką dobra ze złem!

Nagrodą jest wybrany podręcznik o prowadzeniu sesji RPG:
- Graj Trikiem
- Graj Fabułą
- Graj z głową



Świat Mroku
Temat: "Wkraczając do siedziby zła"

Światu Mroku od zawsze towarzyszy strach, klimat tajemnicy i nieodkrytego zła. Napięcie rośnie tu do niewyobrażalnego poziomu, a narratorzy zręcznie manipulują naszymi odczuciami by ostatecznie zaskoczyć nas czymś przerażającym. To dobra okazja by wypuścić z głowy dawno skrywane wampiry, wilkołaki i bestie. Postraszyć nimi czytelnika i zbudować atmosferę jakiej nie powstydziłby się Lovecraft.

Do wygrania jest książka Świat Mroku lub Świat Mroku: Oczyma Duszy



Wolsung
Temat: "Daleka podróż"

Świat magii i pary jest pełen przygód, oraz wspaniałych podróży. W raz z rozwojem technologii odkrywcy docierają do coraz dalszych zakątków świata, gdzie magia miesza się z mistycyzmem, a tajemnica, goni tajemnicę. Pora zabrać więc czytelników do dalekiej wojaży i pokazać to co do tej pory było nieokryte.

Nagrodą w konkursie jest dowolny dodatek do Wolsunga dostępny na stronie sklepu Kuźni Gier oraz mapa świata.


Najlepsza praca ma szanse pojawić się w kolejnym dodatku, oraz na oficjalnej stronie Wolsunga

Sponsorem konkursu Wolsungowego jest Kuźnia Gier



Teksty należy przesłać poprzez system Prywatnych Wiadomości do mnie, do dnia 18 września (godz. 23:59). Zostaną one zamieszczone w specjalnym temacie i przez następny tydzień będzie można na nie głosować

Każdy użytkownik może brać udział w dowolnej liczbie konkursów!

To jednak nie wszystko!
Dla osób, które będą brały w głosowaniach na najlepsze prace czekają specjalne nagrody! Są to ręcznie wykonane breloki/zawieszki z logiem Strefy Forumowych RPG. Każdy oddany głos w konkursach zwiększa szansę na zgarnięcie gadżetu

[JJHunter]

Dorzuciłem alternatywną nagrodę w konkursie "Najlepsza sesja na Strefie w jakiej uczestniczyłem". Tak by zachęcić do udziału również tych, którzy już Munczkina posiadają
Obie gry są na prawdę dobre i zachęcam by powalczyć o którąś z nich

[Rhamona]

Czy w tematach z głosowaniem, będą ujawnione niki użytkowników?

[JJHunter]

Rozważane były różne opcje, lecz najrozsądniej będzie jak użytkownicy skupią się tylko na treści tekstów, a nie na ich autorze Przynajmniej do czasu ogłoszenia wyników.
Co prawda w przypadku konkursu na recenzję sesji można dojść kto, co i jak, ale czy to coś zmienia ?

[JJHunter]

Przypominam, że do końca nadsyłania prac pozostały już tylko dwa dni
Zachęcam jeszcze raz wszystkich by spróbowali swoich sił w konkursach, albowiem szanse na wygraną są duże. To również okazja do świetnej zabawy

Jeżeli cała akcja wypadnie pomyślnie to w przyszłym roku będzie jeszcze więcej ciekawych konkursów i jeszcze więcej atrakcyjnych nagród! Wydawnictwa tylko czekają na szansę promocji swoich produktów i przekazywania ich na wydarzenia takie jak Urodziny Strefy Forumowych RPG. Warto ich przekonać, że nasza akcja cieszy się dużą popularnością. Zyskamy na tym my wszyscy

Do boju!

[JJHunter]

Termin dobiegł już dawno końca.
Niestety do konkursu wpłynęły tylko trzy prace nad czym bardzo ubolewam.

Dziękuję WHardemu i Mroczkowi za chęci udziału w zabawie i nadesłanie prac Zostały one docenione i zostaną odpowiednio nagrodzone (info poprzez PW).

Scenka Mroczka do konkursu Świata Mroku "Wkraczając do siedziby zła".

Spoiler

Nie tak Lucy zapamiętała ten dom. Wydawał się mniejszy, ciemniejszy, nawet ciężka śnieżna czapa spowijająca dach nie była w stanie ani trochę rozjaśnić tego mroku. Wylewał się z za powybijanych szyb, szare resztki szkła ostrzyły zęby wprost na przechodniów. Drzwi zabito deskami, przypominały zaszyte szczelnie usta. Czerwona farba spłowiała, przybierając bury odcień, odpadała płatami od fasady. Na poręczach schodów powiewały wyblakłe resztki policyjnej taśmy.
Pani Lincoln mówiła, że nikt nie chciał kupić jej starego domu. Miasto kilka razy wystawiało go na sprzedaż, raz nawet znalazł się nabywca, ale zginął zanim doszło do finalizacji transakcji. Według Toma ludzie szeptali o klątwie, złej mocy, która obudziła się w tych murach. Tina opowiadała, że czasami przesiadywały tam wagarujące nastolatki. To przez nie, zabito na głucho drzwi. Taka była oficjalna wersja. Lucy wolała wierzyć, że po prostu chcieli to zamknąć raz na zawsze.
Nie udało się.

Wyciągnęła rękę kładąc ją na skrzypiącej furtce. Stare zawiasy zaskrzypiały głośno. Zrobiła niepewny krok przed siebie, zadrżała zapadając się po kostki w śnieg. Szła wolno zostawiając za sobą głębokie ślady. Z każdym krokiem coraz dalej od gwaru rozświetlonej świątecznymi dekoracjami ulicy. Wkroczyła w cień budynku i zimno zaatakowało ze zdwojoną siłą. Szczelniej otuliła się kurtką. Od dawna nie czuła się mała, jakby znów miała dziewięć, a nie dwanaście lat.
To już wcale nie wydawał się taki dobry pomysł. Może powinna wrócić do ośrodka? Może pani Lincoln miała rację to były tylko sny.
Lucy skrzywiła się, podchodząc do rozklekotanych schodów na werandę. „One nie mogą cię skrzywdzić, sny nie są prawdziwe” – powtarzali jej od pół roku. Mylili się. Zło było prawdziwe, już kiedyś kogoś skrzywdziło. Dorośli tego nie rozumieli, tak jakby coś w ich głowach się zatykało, gdy trafiali do liceum. Tom i Tina wiedzieli.
- To cię, w końcu dopadnie – mówił chłopiec kręcąc ze smutkiem głową. – Ze strachami trzeba się zmierzyć, wtedy odejdzie – wtórowała mu dziewczynka.

Podeszła do drzwi wejściowych. Położyła ręce na barykadzie, szarpnęła za deskę, ale równie dobrze mogłaby siłować się z górą. Coś zaszeleściło obok, w głębi domu rozległo się ciche skrzypienie. Dziewczynka zamarła.
- Lucy.
Wolno odwróciła głowę w stronę najbliższego okna. W miejsce wybitej szyby wstawiono dwie skrzyżowane deski, za nimi dygotał jakiś blady kształt. Szara i ciężka od brudu firanka bujała się coraz wolniej, uspokajała po tym jak ktoś lub coś poruszyło nią gwałtownie.
Dziewczynka podeszła do okna i złapała za skrzyżowane belki, ugięły się, gdy szarpnęła je na próbę. Pociągnęła mocniej i deska została jej w ręku.
- Nie wątp w Zło, nie bądź głupia. To dorośli wątpią i drogo za to płacą – mówiła Tina. Lucy wiedziała, że miała rację. Robin i tata nie uwierzyli jej, ale mały Boby wiedział. Płakał nocami przez te sześć tygodni. Od dnia, gdy To się obudziło, do nocy kiedy uderzyło.

Wyjęła z kieszeni latarkę, którą cichaczem zabrała Abdulowi, stróżowi na ich piętrze. Na pewno się nie pogniewa. Zawsze ją lubił, rozbrajała go niewinnymi oczami i złotymi lokami. Chyba tylko on jeden z dorosłych jej wierzył. Czasami, chodzili razem z Tiną i Tomem do stróżówki, częstował ich wtedy ciastkami i opowiadał historie o niebie i piekle, pięknych aniołach i strasznych dżinnach, o końcu świata, który nadejdzie wraz z antychrystem, o dobrze i o Źle.
Światło było jej ratunkiem, Zło nie mogło do niego podejść. Dlatego chciała przyjść za dnia, kiedy byłaby bezpieczna. Tom mówił, że wtedy nie będzie się liczyć. Żeby wygrać naprawdę musiała stanąć do uczciwej walki. No i za dnia trudniej było się wymknąć z ośrodka.

Wspięła się na parapet i smagając ciemność światłem latarki jak biczem wskoczyła do salonu. Przez chwilę patrzyła na znajome meble, spłowiałą sofę, połamany regał, szary od kurzu dywan. Jasną kwiecistą tapetę, która tak bardzo podobała się Robin znaczyły czarne zygzaki graffiti, przekleństwa powypisywane poskręcanym pismem nastolatków. Puste puszki i potłuczone butelki walały się wokół kominka. Lucy pomyślała, że macocha byłaby zrozpaczona widząc swój salon w takim stanie. I jej też zrobiło się przykro. Bo przecież Robin zawsze była dla niej dobra.

- Lucy.
Dziewczynka wstrzymała oddech, a może udławiła się żołądkiem, który podszedł jej do gardła.
- Rrrobin?
Tak, Robin. Stała w drzwiach do kuchni, wyglądając do salonu. Twarz miała bladą, upstrzoną burymi kroplami krwi jak piegami. Pocięte ręce opadały na fartuch, poplamiony po równo mąką i posoką. Próbowała się nimi zasłaniać, ale się nie udało.
- Lucy – powtórzyła, kierując na dziewczynkę wzrok białych, trupich oczu. Coś zabulgotało głęboko w jej rozoranym gardle. Krople cuchnącej, na wpół rozłożonej krwi opadły na podłogę.
- Lucy – zawtórował wesoły chórek.
Ciemność kłębiła się o krok za widmem, ciekawska, rozbawiona. Tak jak wtedy, gdy Zło dopadło Robin, tuż po północy, właśnie w kuchni, przygotowywała tort urodzinowy.
- Zostawcie ją! – syknęła dziewczynka, w jej głosie smutek mieszał się z wściekłością. Skierowała na widmo latarkę. Zło odskoczyło chichocząc. Została tylko Robin patrząca bezradnie na dziewczynkę. Wyciągnęła do niej ręce.
- Ostrzegałam cię – szepnęła.
Ostrzegała ich wszystkich. Powiedziała im, że coś złego mieszka na strychu, że szepcze do niej w nocy, obiecuje wyprawić przyjęcie urodzinowe, o jakim nawet nie marzyła. Nie słuchali. Potrząsnęła głową powstrzymując napływające do oczu łzy, pobiegła w stronę schodów. Nie miała wiele czasu. Zło z każdą chwilą jej pobytu w domu stawało się silniejsze.

- Lucy...
Szeptali z ciemności spowijającej piętro, gdy biegła pomiędzy rzędami wykrzywionych fotografii w ramkach. Wpadła na piętro.
Coś skrzypiało w pokoju Boby’ego. Przez uchylone drzwi widziała kołyskę. Spomiędzy drewnianych żerdzi wystawał bury od krwi kocyk. To siedziało w fotelu obok, ciemny kształt oparty ręką o kolebkę kołysał czule malca. Tamtej nocy, Boby tak strasznie płakał.
- Wynocha! – krzyknęła, kierując światło latarki na czarny cień. Zło było szybkie, uskoczyło w ostatniej chwili, nim światło rozwiało je w pył. Został tylko jej mały braciszek śpiący wiecznym snem.

- Lucy – zawołał ją ojciec.
Stał w drzwiach sypialni, tam gdzie go dopadli. W półmroku widziała tylko sylwetkę oblepioną falującym mrokiem. W mdłym świetle latarki zauważyła burą plamę krwi na dywanie i wstęgi wyprutych z pokaźnego brzucha jelit. Ciemność wylała się z za pleców taty, popełzła po dywanie wyciągając się w jej stronę, wołała ją tęsknie:
- Lucy.
Skierowała snop światła na korytarz, pędząc, co tchu przed siebie. Nie spojrzała na ojca. Nie była w stanie tego znowu oglądać. Jego wyłupionych oczu, rozciętego brzucha. Jej biedny, kochany tata, wiecznie zamyślony, dobroduszny. Jej kochany tata, który nigdy nikogo by nie skrzywdził.

Na strych prowadziła drabina, po której już płożyła się ciemność.
Smagając korytarz światłem latarki dostrzegła ścienny kalendarz, zakurzony a na nim zakreśloną na czerwono datę. 06. 06. 2006 – dzień jej dziewiątych urodzin.
Ciemność robiła się coraz śmielsza, otaczała ją gęstym kręgiem tuż za granicą światła latarki. Bulgocząca, natarczywa wołała ze wszystkich stron.
- Lucy.
Potykając się na każdym niemal kroku dotarła na strych. Tutaj mrok był najgęstszy, zdwojony przez cień miasta kartonów pełnych zachomikowanej przeszłości. Musiała znaleźć właściwy i nie miała na to wiele czasu.

To od pudła się zaczęło. Od małego szarego opakowania pełnego pamiątek po matce. Było tam pełno listów, zdjęć, spinek, ukochanych drobiazgów, które zostają po tym jak ukochany człowiek znika na zawsze. Ojciec nie mógł ich oglądać, płakał. Zostawił ją samą, żeby mogła zajrzeć w świat matki, której nie pamiętała.
Tej nocy po raz pierwszy odezwało się Zło.
Jak szalona obracała się w koło roztrącając pudła. Próbowała jednocześnie szukać i pilnować skradającej się ciemności. Zło było sprytne, próbowało odwracać jej uwagę, atakować od tyłu. W końcu zobaczyła karton. Zepchnięty w kat z na wpół uchylonym wiekiem. Krzyknęła radośnie, rzucając się w jego stronę jak tonący ku tratwie.
- Lucy.
Potknęła się i upadła na kolana tuż przed pudłem. Wystarczyło tylko znaleźć to coś. Coś, o czym przez lata zapomniała. Rozgarniała przedmioty drżącymi palcami nerwowo zerkając wokół siebie. Zamarła, gdy dotknęła szarej koperty. Zdjęcia były wypłowiałe, naznaczone plamami od wody, a może łez? Przedstawiały tatę i młodą dziewczynę idących przez ulicę za rękę. Na kolejnych ujęciach objęli się i pocałowali. Znała tą dziewczynę. Robin.
Latarka zgasła.

- Musisz tam pójść i się z tym mierzyć – powiedziała Tina i przekroczyła zakrwawioną głowę Abdula, otarła posokę z latarki i uroczyście wręczyła Lucy przedmiot.

Robin uśmiechnęła się do niej, kiedy weszła do kuchni. Nawet nie zauważyła, kiedy wzięła nóż ze stołu.

- Zajmiemy się doktor Lincoln – obiecał Tom. Tina pokiwała głową, zawsze robiła to, co kazał jej Tom. Od tego pamiętnego dnia, kiedy poradził jej żeby wzięła pistolet taty i pozbyła się irytującej starszej siostry. A potem rodziców, inaczej ją ukarzą. – Jesteśmy z tobą. Rozumiemy cię.

Tata nic nie podejrzewał, kiedy przybiegła do niego cała zakrwawiona, był zaskoczony i przerażony. Odruchowo wziął ją przytulił.

A Boby… Boby już nie płakał.

- Lucy.
Skulona na zakurzonej podłodze dziewczynka podniosła się wolno, patrząc w mrok szeroko otwartymi oczami. Uśmiechała się do Zła, a ono przyjęło ją uradowane.
- Witaj w domu, dziecko.

Scenka by WHardy do konkursu Świata Mroku "Wkraczając do siedziby zła".

Spoiler

Przełęcz Halb Silmad
Był spokojny styczeń, roku 1844. Moja droga doprowadziła mnie w końcu do małej tubylczej osady o wdzięcznej nazwie Kalmooki. W języku Wadarów oznacza to nie więcej niż ‘kula śniegowa’. Rzeczywiście, gdy schodziłem ze wzgórza, przysypane lekkim śniegiem, krągłe domki przypominały z oddali małe śnieżne kulki. Ich odmienną naturę zdradzał jedynie dym wydobywający się z małych kominków niektórych z nich.
Wadarowie jak zwykle okazali się niezwykle gościnni i zaoferowali mi nocleg. Także jak zwykle zaimponowali mi swoją odpornością na tutejsze zimno – Wadarowie nosili zawsze co najmniej o jedną warstwę odzieży mniej ode mnie.
Jak mi wytłumaczono natrafiłem na szczególną noc. Nie do końca zrozumiałem w czym rzecz, ale najwyraźniej chodziło o jakieś święto. Nim poszedłem spać spędziłem wiele godzin przy ognisku słuchając śpiewów i opowieści starszyzny wioski. Towarzystwa w łożu dostarczyła mi młodziutka Wadarka imieniem Aoki. Jak już nie raz podczas swoich podróży przez te tereny mój jasny kolor skóry i włosów działał na tutejsze dziewczęta niczym magnes.
Jednak ta podróż miała być inna. Nigdy jeszcze nie zawitałem do Kalmooki. W moim planie był to jedynie przystanek przed skorzystaniem z przełęczy położonej niedaleko stąd i prowadzącej na drugą stronę gór. Nie wiem czemu nigdy wcześniej nie natrafiłem na tę drogę. Tutejsi przewodnicy pomijali przełęcz w swoich opowieściach, a i na mapach ciężko ją było uświadczyć. O jej istnieniu dowiedziałem się całkowicie przypadkiem od przyjaciela, który choć sam z niej nie skorzystał, to przechodził niegdyś przez Kalmooki i przy okazji opowieści o wiosce wspomniał o przejściu. Nazwa przełęczy – Halb Silmad – co ciekawe, została ponoć nadana niegdyś przez jakiegoś podróżującego Estończyka, nie wiem jednak co oznacza.
Nie mogę powiedzieć, że moja przygoda nie wynikła z mojej winy. Rzeczywiście Aoki, której opowiedziałem o swoich planach (zawsze lubiłem opowiadać o swoich pomysłach po udanej nocy, obojętnie czego dotyczyły) z przerażeniem w oczach błagała mnie bym zrezygnował z tej drogi. Według wierzeń Wadarów droga ta znajdowała się pod wpływem złych mocy. Jest to duże uproszczenie jej wypowiedzi, ale przyznam że zlekceważyłem jej słowa od razu i nawet nie starałem się zapamiętać przytaczanych przez Aoki fragmentów mitologii wadarskiej. Obiecałem jej, że nie wejdę w przełęcz i skieruję się wzdłuż wzgórz ku wschodowi, po to tylko by nazajutrz bez skrupułów złamać dane słowo.
Nim na dobre poczułem, że znajduję się w przełęczy słońce schowało się za krańcem zachodnich górskich szczytów. Pamiętam, że poczułem dreszcz widząc jak w mgnieniu oka zmienia się krajobraz przez który podróżowałem. Przed chwilą jasne, osłonecznione śniegi rozłożone wokół mnie niczym ogromna przytulna kołdra nabrały ponurego odblasku. Cała droga okryła się cieniem. Dopiero teraz zacząłem dostrzegać takie elementy otoczenia jak dawno ścięte mrozem, martwe drzewa, czy nieprzyjazne skały.
Odwróciłem się by jeszcze raz spojrzeć na pozostawione w oddali i nieco w dole chaty Kalmooki. Przez chwilę pożałowałem że nie pozostałem tam, wtulony w moje posłanie u boku ciepłej Aoki. Ale moja podróż trwała dalej i należało odnaleźć miejsce na rozbicie namiotu i przeczekanie pierwszej nocy.
Rozłożenie całego posłania, wraz z nakryciem i osłoną przed ewentualnym zacinającym wiatrem zajęło mi parę ładnych chwil. Zmęczony podróżą nie sięgnąłem nawet po racje żywnościowe, które ze sobą niosłem. Zakopałem się w warstwach koców i zwinięty w kłębek natychmiast zasnąłem.
Rzadko śnię. Tym bardziej zaskoczyły mnie doznania tamtej nocy. W moich snach odwiedziła mnie Aoki - musiałem naprawdę polubić tę dziewczynę. We śnie otoczyła mnie swoimi rękoma i powoli zdejmowała ze mnie moje powycierane, zesztywniałe od mrozu ubrania. Czułem zapach jej przesiąkniętych dymem palonej sosny włosów. Jej oddech materializował się w postaci ciepłej pary, muskającej moją szyję. Dotyk jej dłoni był ciepły i czuły i nawet po przebudzeniu ciężko mi było uwierzyć, że był to tylko sen.
Ranem niemal zawróciłem w stronę Kalmooki. Przez jakiś czas po podróży bagatelizowałem tę pierwszą noc, ale z perspektywy czasu wydaje mi się ona ważnym elementem mojej opowieści. Sen wywołał u mnie rodzaj wielkiej tęsknoty, każącej rzucić wszystko i wyruszyć jak najszybciej w stronę upragnionej istoty, przywołującego miejsca. Przez dobrą godzinę walczyłem ze sobą, czasem wykonując kilka kroków to w jedną, to w drugą stronę, głównie jednak siedząc i bijąc się z myślami. W końcu udało mi się zmobilizować, zebrać swoje rzeczy i wyruszyć dalej. W końcu przecież obiecałem Wilhelmowi, że spotkam się z nim po drugiej stronie w ciągu najdalej pięciu dni i podróż naokoło zabrałaby mi zbyt wiele czasu.
Drugiego dnia podróży niewiele posunąłem się naprzód. Pogoda znacznie się pogorszyła i przez znaczną część czasu wiatr wiał mi w oczy. Tak jak wcześniej podejrzewałem przed sobą miałem najgorszy odcinek drogi. Kilka nieco bardziej stromych wzniesień, które pod wpływem ukrytego pod śniegiem lodu mogły stać się powodem śmierci każdego nieostrożnego podróżnego. Przeszedłem mniej niż miałem nadzieję przebyć tego dnia gdy ponownie nadeszła noc i musiałem znaleźć schronienie.
Druga noc wydała mi się o wiele mroźniejsza od poprzedniej. Znajdowałem się też nieco wyżej i nade mną rozpościerało się nocne niebo. Samotność podszeptuje w takich chwilach dziwne pomysły i poczułem się jakby gwiazdy stanowiły niemych obserwatorów mojej wędrówki. Markotny burknąłem parę słów w ich stronę i wpełzłem do swojego namiotu. Podobnie jak poprzednio zasnąłem dość szybko, lecz tym razem nie na długo.
Z początku nie wiedziałem co mnie obudziło. W moim namiocie panowała idealna ciemność. Słyszałem wycie wiatru i pamiętam że pierwsze na co zwróciłem uwagę, to że przez jakąś szczelinę w pokryciu musi wpadać nieco wiatru. Zaklnąłem lekko pod nosem na tę rewelację. Nastrój miałem paskudny. I wtedy to usłyszałem.
Skrzypienie śniegu, niedaleko namiotu. Ktoś, lub raczej coś bardzo ciężkiego powoli stąpało w pewnej odległości ode mnie. Zdało mi się że jestem w stanie dosłyszeć sapanie. Z niedowierzaniem zacząłem zastanawiać się nad zwierzętami jakie mogły znaleźć się w tych górach, gdy zorientowałem się że odgłosy chodu przypominają raczej dźwięki chodu dwunoga. Ciężkiego dwunoga. Zamarłem.
Stworzenie na zewnątrz być może wyczuło mój strach ponieważ kroki także ucichły. Przez chwilę słyszałem tylko wycie wiatru i stłumione bicie własnego serca. Chwila wydłużała się niemiłosiernie. Poczułem dreszcz i pot na całym ciele. Wypuściłem powoli powietrze próbując przypomnieć sobie jakąś modlitwę. Na sekundę zapadła absolutna cisza. Wtedy ruszyło.
Zerwałem się w mgnieniu oka i wyskoczyłem z namiotu pędząc na oślep w noc. Wiedziałem tylko że cokolwiek mnie goni jest tuż za mną. Jednak ucieczka w tych warunkach nie mogła trwać długo. Potknąłem się o coś i runąłem na ziemię jak długi uderzając głową o wystający głaz. Moje zmysły szalały, w uszach rozlegał się dźwięk dzwonu. Zerknąłem jeszcze ukosem w górę. Moi niemi obserwatorzy wciąż tam byli. Teraz, także, spomiędzy chmur wyłonił się okrągły księżyc. Wydawał się spoglądać na mnie z drwiną.
Gdy otworzyłem oczy już jaśniało. Powoli poruszyłem skostniałymi członkami. Z trudem oderwałem się od śniegu i głazu pokrytego moją przymarzłą krwią. Obolały i zziębnięty obejrzałem się dookoła. Niedaleko odbiegłem od swojego namiotu. Nie dostrzegłem żadnych innych od moich śladów, a i co ważniejsze – żyłem. Z małym szokiem, lecz przełamanym ulgą stwierdziłem że musiałem ulec koszmarowi sennemu. Uśmiechnąłem się nawet lekko oceniając moją ranę jako niegroźną, pocierając przedramiona i spoglądając w dół przebytej drogi. Poczułem nagłe drżenie własnych nóg i po chwili, podążając ospale za reakcjami mojego ciała umysł uświadomił sobie co się dzieje. Stało tuż za moimi plecami.
Cały nocny strach wrócił do mnie w ciągu jednej chwili. Wziąłem głęboki wdech i moje uszy wychwyciły przykryte wiatrem dźwięki cichego sapania zza moich pleców. Zrozumiałem wreszcie że nie jestem tu mile widziany. Wiedziałem, że w tym miejscu nie mam pozwolenia już na żadne opcje. Przez chwilę jakiś szalony fragment mnie próbował mnie przekonać żebym się obrócił, ale szybko zdusiłem go. Ciekawość nie miała tu już dla siebie miejsca. Powoli, chwiejnie, ale bez wahania ruszyłem w dół.
Powrót do Kalmooki odbyłem bez żadnego postoju. Ani razu nie obejrzałem się też za siebie. Dopiero w osadzie, witany przez zdziwionych moim powrotem Wadarów odważyłem się odwrócić i spojrzeć ostatni raz przed opuszczeniem wioski w stronę Halb Silmad. Góry niewzruszone pochylały się nad moją niedawną ścieżką. Miałem wrażenie że odwzajemniają moje spojrzenie. Wycofałem swoje.

Scenka by WHardy do konkursu Wolsung "Daleka podróż".

Spoiler

Tajemnica Latających Ogrodów
Podczas gdy mój balon powoli zbliżał się do celu mojej podróży rozmyślałem o całej drodze jaką przebyłem by znaleźć się w tym miejscu. Moje zmagania z geniuszem zbrodni, jakim bez wątpienia był Thomas Fann, sięgały korzeniami moich pierwszych spraw w Lyonesse. Fala zniknięć gnomów, która miała wtedy miejsce była wówczas jedynym orzechem, którego nie mogłem rozgryźć. Miesiące później elementy układanki zaczęły się składać. Intrygi Thomasa choć zwykle składały się z niepozornych przestępstw, łączyły się w całe plany, które potrafił ciągnąć latami.
Goniliśmy się przez zapomniane, podziemne labirynty Lemurii i przez pełne przepychu miasta dalekiego wschodu. Pojedynkowaliśmy się między trybami zegara Tall Tom i niweczyliśmy swoje plany w Heimburgu. Często krzyżowałem jego projekty, lecz nigdy nie zdołałem uchwycić samego sprawcy. Przez wiele lat był dla mnie rodzajem pasji, w której odnajdywałem spełnienie. Tak, pamiętam to choć byłem wtedy znacznie młodszy. Uczucie że jestem dokładnie tam gdzie powinienem i robię to co potrafię najlepiej. Moja wieczna pogoń za tym antagonistą pozbawiła mnie potrzebnej w tym zawodzie perspektywy. Moi przyjaciele przestali utrzymywać ze mną kontakt i musiałem sprzedać dom by pokryć koszta podróży. Tak też utraciłem Watersona.
Drogi Waterson.
Przez te wszystkie lata trwał przy mnie. Nigdy nie był cennym sprzymierzeńcem przy rozwiązywaniu zagadek – jako ogr, nie był dostatecznie wyposażony intelektualnie do intryg w jakie zwykłem się angażować – ale jego dobry humor i przyjacielskie wsparcie nie raz wyprowadzało mnie z najgorszych problemów. Jako jedyny zawsze był ze mną. Nie zwykł się tym chwalić, ale gdyby nie jego odwaga nigdy nie wydostalibyśmy się żywi z płonącego sterowca Henderberg.
Kiedy Waterson zginął z rąk mojego nemezis moja pasja umarła i została zastąpiona prywatną żądzą zemsty. Nie chodziło już o spełnianie się, ale o czysto osobistą rozgrywkę. Przestałem zresztą grać uczciwie. Z początku udawało mi się dzięki temu zaskoczyć Fanna, jednak w kluczowym momencie wymykał mi się ponownie. Nie zostawił mi nawet ciała mojego wiernego kompana, które mógłbym opłakiwać. Przez wiele lat szukałem złoczyńcy by odpłacić mu za to co zrobił. Teraz, po tak długim okresie, gdy Thomas Fann został odnaleziony martwy w Latających Ogrodach Papilotu nie wiedziałem co myśleć.
- Jesteśmy na miejscu panie Hobbs.
To Laurence. Dostarczył mnie w to miejsce i służył mi jako bezpośredni pomocnik. Nie mogę powiedzieć że to miejsce nie zrobiło na mnie wrażenia. Gigantyczne wypełnione powietrzem balony unosiły na swych skórzanych pęcherzach niemały ciężar. Latające Ogrody rozpościerały się na przestrzeni kilku kilometrów kwadratowych. Właściwie wbrew swojej nazwie obszar ten nie był w całości zapełniony ogrodami. Trzeba jednak przyznać, że ‘Latające Ogrody, Dziki Las, Oraz Kilka Starych Budowli Pośrodku’ brzmiałoby znacznie gorzej.
Niewielki ‘port balonowy’, jak nazwał go Laurence, szybko się kończył i dookoła rozpościerała się istna dżungla olbrzymich kwiatów i malowniczych roślin. Głębiej, w środkowej części konstrukcji dostrzegałem wystające ponad gęstwinę budowle, obecnie przerobione wewnątrz na mieszkalne, o zarośniętych dachach. Gmachy te pochodziły ponoć z czasów starożytnych, z kraju zwanego właśnie Papilotem i zostały wzniesione w powietrze wraz z tutejszą roślinnością.
Zanim zapuściłem się w głąb wyjrzałem jeszcze ze skraju portu, wystającego nieco z tej latającej wyspy. Podtrzymujące całość balony były niemal niewidoczne spod zwisających wszędzie roślin i lian, które okrywały Latające Ogrody Papilotu niczym zielony, przydługi obrus. Laurence wypakowywał już z balonu mój sprzęt by przetransportować go na miejsce zbrodni. Ta sprawa była jak zamknięcie bardzo długiej historii i postanowiłem wyposażyć się we wszelkie najnowsze wynalazki. No właśnie, koniec długiej historii.
Nie wiem czego właściwie oczekiwałem. Może to dziwne, ale czułem się jakbym był winien Fannowi wyjaśnienie tej sprawy. Po tym wszystkim co przez niego przeszedłem, nie mogłem po prostu pozwolić by ktoś inny go dorwał i uciekł.
- Pójdę przodem Laurence, spotkamy się na miejscu!
Zostawiłem Laurence’a z tyłu i zapuściłem się w gąszcz według oznaczonej przedtem chorągiewkami, specjalnie na mój przylot, ścieżki. Wiedziałem, że sporo więcej czasu zajmie mu przejście tej samej drogi – po części ze względu na to że niósł mój sprzęt, po części dlatego że jako niziołkowi łatwiej było mi przedzierać się przez chaszcze Papilotu. Wyciągnąłem bułkę, którą matka zapakowała mi na podróż. Nie musiałem się spieszyć więc spokojnie zjadłem rozmyślając, nim dotarłem na miejsce.
Między drzewami i wielkimi krzewami, wśród rozłożystych liści dzikich paproci, na ziemi leżał Thomas Fann. Wokół kręciło się kilku ludzi i sporządzało notatki. Przyczyna śmierci – nieznana, czekali z badaniami na moje przyjście. Mój odwieczny przeciwnik leżał plecami do góry, rozłożony na lekko błotnistej ziemi, ze zdumionym wyrazem twarzy zwróconym w stronę z której przyszedłem. Oglądając go z góry nie dojrzałem żadnych śladów uderzeń, ani strzałów. Póki co nie miałem ochoty go obracać.
Przykucnąłem, co przy moim wzroście dało mi punkt widzenia niemal z poziomu ziemi. Gdy tylko dotarłem na miejsce moje emocje gdzieś uciekły i zostały zastąpione przez profesjonalne procedury. Być może był to także mój własny mechanizm obronny – wyparcie bolesnych wspomnień i refleksji. Głowa Fanna, nie zauważyłem tego wcześniej, była lekko schowana w miękką ziemię pod nią. Gdy obejrzałem jego ciało dokładniej, okazało się że i w paru innych miejscach, ciało jest jak gdyby wryte w podłoże.
Spojrzałem do góry. Bezpośrednio nad nami dostrzegłem szereg połamanych gałęzi. Wyglądało na to że ofiara spadła z naprawdę sporej odległości, co wydawało się być mało wiarygodne – latające wehikuły rzadko przelatywały powyżej Latających Ogrodów. W każdym razie upadek z tutejszych drzew był wykluczony. Zbyt niskie i zbyt wątłe. Wyglądało na to, że Fann skądś spadł, lub został zrzucony. W tym drugim przypadku możliwe było, że morderca chciał by jego ofiara wpadła do morza i nigdy się nie odnalazła. Nie każdy wie, że poniżej poziomu chmur rozpościerają się Latające Ogrody.
Nadszedł Laurence i zabrałem się do rozpakowywania mojej aparatury. Moje cacko rzadko przynosi zadowalające rezultaty, ale w tym wypadku chodziło mi nie tyle o twarz mordercy, co raczej o okoliczności morderstwa.
Ostrożnie nasunąłem gogle, wraz z hełmem na głowę martwego. Skrzynkę, z braku laboratoryjnych mebli położyłem na ziemi i wsadziłem do niej głowę. Do dziś nie mam pojęcia jak to ustrojstwo działa, pewnie zamieszana jest w to jakaś dziwna magia. Grunt jednak że daje efekty. Miałem okazję zobaczyć ostatnie chwile z życia Thomasa – jego własnymi oczami.
Na początku widziałem tylko ciemność. Potem gwałtownie migające obrazy na tle niebieskiego koloru. Chwilę zajęło mi dostrojenie się do tych szalejących kształtów. Mój umysł bronił się tym bardziej, że słuch rejestrował jedynie krzątających się wokół ciała służbistów. Teraz już widziałem ręce Fanna trzymające długą grubą linę miotającą nim, prawdopodobnie, na wietrze. Tuż nad nim na linie znajdował się solidnie zbudowany, rosły mężczyzna. Jego twarz zakryta była kawałkiem materiału. Nie mogłem też dostrzec drugiego końca liny – ruchy obydwu postaci były niesamowicie gwałtowne, lina szalała, a rosły mężczyzna zasłaniał większość nieba nad sobą.
Fann machał rękoma w panice, broniąc się przed kopnięciami swojego przeciwnika i starając się wspiąć nieco wyżej. To ten drugi pierwej, opuścił się do niego. Podczas szamotaniny Thomas zerwał okrycie z twarzy przeciwnika, lecz nie rozpoznałem jej jeszcze. Fann chyba tak bo zamarł. Wtedy jego przeciwnik oderwał go od liny jak przylegający rzep i cisnął w dół. Fann patrzył nad siebie. Ten drugi spojrzał za nim.
- ACH!
Mój okrzyk chyba wystraszył stojących obok policjantów, bo podnieśli głowy znad swych notatników. Laurence z niepokojem spojrzał na mnie. Z powrotem wyprostowany stałem zdumionym wzrokiem wpatrując się w ciemny gąszcz przede mną.
Mordercą był Waterson.

Pozdrawiam
JJHunter